ALMELO – De sector bestuursrecht van de Rechtbank Almelo schorste vorige week het bouwplan Nijrees Noord van bouwbedrijf Plegt-Vos. De voorzieningenrechter vond dat de economische haalbaarheid onvoldoende was aangetoond. Plegt-Vos wilde 69 woningen bouwen in het plangebied en kreeg daarvoor de medewerking van de gemeente Almelo dat een vrijstelling wilde verlenen van het vigerende bestemmingsplan.

Omwonenden maakten bezwaar tegen die vrijstelling via de gemeentelijke bezwarencommissie, die dit bezwaar nog niet heeft behandeld. De bezwaarmakers gingen echter ook naar de voorzieningenrechter om te voorkomen dat al zou worden begonnen met het bouwrijp maken van de grond in afwachting van de behandeling bij de bezwarencommissie.
De voorzieningenrechter stak met zijn uitspraak een stokje voor een al te voorbarige start en wees eveneens toe dat de bomen op het terrein niet eerder mogen worden gekapt totdat alle lopende procedures zijn afgewikkeld. De vraag om zich ook uit te spreken over zaken als veiligheid en geluidsoverlast werd door de rechter afgewezen.

De voorzieningenrechter vond in zijn voorlopige uitspraak motieven op economische gronden door de haalbaarheid van het project te betwijfelen, zo berichtte de Twentsche Courant Tubantia. Als dat werkelijk zo is, kunnen daar grote vraagtekens bij worden gezet. Een voorzieningenrechter behoort te beoordelen of alle wettelijke procedures goed zijn/worden gevolgd. Het financiële risico is des ondernemers!

Red.

Ieder jaar behoor ook ik tot het leger bofkonten dat er een drietal weken tussenuit mag. Even uit de sleur, pas op de plaats en dan bruisend vol nieuwe energie weer in oude gewoontes vervallen. Vol goede voornemens wordt nog geprobeerd om het zalige “zonder-agenda-leventje” tot ver na de Kerst voort te zetten, maar binnen twee weken moet je jammerlijk constateren dat het ook dit jaar weer niet verwezenlijkt is en dat het overbekende web zich reeds opnieuw om je heen begint te vormen.
Vorige week kwamen we terug van het meer van Annecy en dan ben je toch benieuwd naar wat je in je eigen stad aan zult treffen. Voorzichtig informeer je bij een paar buurmannen of er nog schokkende dingen zijn gebeurd. Ze moesten heel lang nadenken en zeiden, langzaam hun schouders ophalend: “Niets.” Dat was wel heel weinig, maar eerlijk gezegd had ik in Almelo ook geen alles ontwrichtende gebeurtenissen verwacht.
Na een poosje dook ik maar eens de buitengebieden in en ook daar was alles nog bij het oude gebleven. Een heerlijke constatering. Overigens is het momenteel lekker rustig toeven in onze stad, want volgens mij is zo’n 80 % op vakantie en natuurlijk krijgen we er bij een gebrek aan campings weinig vreemdelingen voor terug.
De natuur in en om Almelo is me meer dan meegevallen. Heel veel maïs, waardoor de uitzichten tijdelijk iets minder romantisch zijn, maar er valt genoeg moois te zien. Ik durf zelfs de stelling aan dat het hier bijna net zo mooi is als in Annecy. Goed, je mist de bergen en de uitzichten op het meer. De avondstilte met roze wolkjes en de zon die de bergwanden in vuur en vlam zet.
Toch hou ik van de Nederlandse natuur en de diversiteit daarvan. Als toetje van m’n vakantie mocht ik een buitenrit met paard en wagen meemaken bij “de bronnen” in Vasse. In één woord geweldig. Over een hobbelige zandweg door het met wuivende rogge bedekte heuvellandschap. Veel meer kan een natuurliefhebber op een zomerse zaterdagmiddag niet aan, zonder in tranen uit te barsten. Op dit soort momenten ervaar je de rijkdom van de Twentse natuur ten volle. Wanneer die zelfs met de romantische Franse berglandschappen kan concurreren, hebben we als bewoners van deze streek een prachtige uitdaging om dit waardevolle voor volgende generaties te bewaren.
Impasse, pas op de plaats. Volzuigen met nieuwe energie, weten waar je voor staat. We hebben weer helder beeld.

Anne Jan Teunis.

ALMELO – De rechter in Almelo heeft een Gorenaar vrijgesproken van belediging van een ambtenaar in functie. De agent voorzag, tijdens de braderie op 13 juni jl. in Goor, verkeerd geparkeerde auto’s van een bon en toen de Gorenaar net naar zijn auto liep en er “Heb je niet wat anders te doen met deze feestdagen, gekkie?”, uitfloepte, kon hij mee naar het bureau en kwam er nog een prent bij.
Het schikkingsvoorstel van 400 euro werd niet betaald en de man tekende bezwaar aan. Tijdens de zitting liet hij overigens verstek gaan, maar hij had voldoende aan de mening van de rechter dat het gezegde weliswaar als gezagsondermijnend kan worden beschouwd maar niet beledigend. Rechter Bosch legde de officier uit dat de bewuste agent dit van zich af had moeten laten glijden. “Een feest, een vader en moeder met jonge kinderen die de braderie bezoeken, een ‘slip of the tongue’ en dan meteen naar zo’n eerste opmerking het zo hoog opspelen? Nee, het past bij de functie van de politieman dat hij in dit geval de opmerking het ene oor in en het andere oor uit laat gaan.” Vrijspraak !  ‘Toppie’ mr. Bosch. 

Redactie AN.nl

ALMELO – Je ziet het wel vaker. Particulieren die bordjes plaatsen tegen het uitlaten van honden. Allemaal zat van de zoveelste hondendrol waarin zij zijn getrapt wordt er dan zo’n miniatuurverbodsbordje gehaald bij de lokale gereedschappenwinkel of met nijvere vlijt een bordje in elkaar getimmerd en met tekst beschilderd.
Hondendrollen zijn ergernis nummer 1 onder de Nederlandse burgers en de overheid probeert sinds jaar en dag die overlast te beperken. In tientallen jaren zijn er vele publiciteitscampagnes gevoerd over hoe honden moeten worden uitgelaten in hondenuitlaatgebieden en bij hondentoiletten maar nog nooit is een dergelijke beleidsinvoering geslaagd

Frans Bromet, de documentairemaker, kwam begin deze eeuw er al eens voor naar Almelo toen de hondentoiletten werden ingevoerd en de gemeente drollenzuigers had aangeschaft om die hondentoiletten wekelijks weer van de drollen te ontdoen. Toevalligerwijze kwam ook Joop Schepers met zijn hondje ‘Moppie’ voorbij en gaf op zijn geheel authentieke wijze commentaar op het nieuwe gemeentelijke beleid. U begrijpt het al. Joop had geen enkele fiducie in een goede afloop van het nieuwe beleid. De ‘drollenzuigers’ zijn inmiddels afgeschreven en ‘Moppie’ en baas Joop zijn dood.

In Almelo is nu enkele maanden een nieuw hondenuitlaat beleid van kracht. Honderden houten palen met wisselende afbeeldingen moeten dat beleid mede vorm geven. Niet dat de honden die afbeeldingen begrijpen, maar de overheid gaat er van uit dat de ‘hondenbaas’ dat wel doet. Aangelijnd moet de hond zijn en u dient vooral een plastic zakje of een schepje bij u te hebben om de hondendrol die uw hond achterlaat, te verwijderen. U kunt zomaar bij een heterdaadje worden bekeurd door de Boa’s (Bijzondere Opsporing Ambtenaar), wanneer u dat 'per ongeluk' nalaat.

Het beleid is nog nieuw. Dus om nu al te roepen dat het gaat mislukken is misschien wel te vroeg, hoewel de historie geen hoopvol beeld geeft. Tegenwoordig heeft iedere Almelose hondenbezitter wel zo’n plastic lunchzakje op zak voor het geval dat er onverhoopt een Boa in de buurt is, maar het aantal hondendrollen is nog niet zichtbaar minder geworden. Ook niet in de woonomgeving van ex- wethouder Bert Kuiper die zich groen en geel ergert aan de hondendrollen die zijn honden houdende buurtgenoten pal voor zijn huis laten liggen. Bert heeft als stil protest een bordje in de gemeentelijke groenstrook voor zijn huis gezet en er tevens een aantal plastic lunchzakjes aangehangen voor die hondenbezitter die onverhoopt toch het zakje thuis heeft laten liggen.
De protesttekst spreekt voor zich: 'Aan de eigenaar van de hond. Bedankt voor de smerige drollen van uw hond!'
Wedden dat binnenkort het protestbordje en de plastic zakjes zijn opgeruimd door de gemeentelijke plantsoenendienst. Want beleid… Nou ja, daar weet Bert natuurlijk alles van!

Redactie

Fotoreportage (1 foto's)...

drs. L.W. Verhoef
registeraccountant
Kersengaard 13
3962 JR Wijk bij Duurstede

Wijk bij Duurstede, 9 juni 2010

De gemeenteraad van
gemeente Almelo
Postbus 5100
7600 GC Almelo

Betreft: Jaarrekening 2009 van gemeente Almelo

Geachte Raad,

Voor u als gemeenteraad is de jaarrekening van uw gemeente een belangrijk document: hiermee legt het college van burgemeester en wethouders rekening en verantwoording aan u af over het gevoerde (financiële) beheer en verder is de jaarrekening voor u een belangrijk toetsingsmiddel voor de betrouwbaarheid van de begrotingen. Op basis van deze jaarrekeningen en begrotingen beslist u over de hoogte van de gemeentelijke belastingen en over het wel of niet doorgaan van belangrijke activiteiten. Ook voor de (geïnteresseerde) burgers is de jaarrekening een belangrijk document: d.m.v. de jaarrekening legt het gemeentebestuur al dan niet met uw instemming aan de burgers rekening en verantwoording af over de besteding van de belastinggelden en het gevoerde (financiële) beheer. Het is dus erg belangrijk dat de jaarrekening en de begroting betrouwbaar zijn.
Ik doe al enige jaren onderzoek naar jaarrekeningen van gemeenten en provincies. Mijn conclusie is dat de jaarrekeningen van veel gemeenten en provincies onbetrouwbaar en dus misleidend zijn. Ondanks de goedkeurende accountantsverklaringen daarbij die het tegendeel beweren.
Veelal geldt dat voor de presentatie van de baten en de lasten en het saldo daarvan. Het geldt veelal ook voor de presentatie van de financiële positie.
Het geldt ook voor de jaarrekening 2009 van gemeente Almelo.

De rekening van baten en lasten over 2009 sluit met een nadelig saldo van opbrengsten en kosten van € 7,7 miljoen. In werkelijkheid hield de gemeente € 8,6 miljoen over (info). Er wordt dus € 16,3 miljoen verzwegen.
En al eerder:
De rekening van baten en lasten over 2000 sloot met een voordelig saldo van € 3,4 miljoen. Het werkelijke saldo was € 27,2 miljoen. Er werd dus € 23,8 miljoen verzwegen.
De rekening van baten en lasten over 2006 sloot met een voordelig saldo van € 14,3 miljoen. In werkelijkheid hield de gemeente € 22,8 miljoen over. Er werd dus € 8,5 miljoen verzwegen.
De rekening van baten en lasten over 2007 sloot met een nadelig saldo van € 0,4 miljoen. In werkelijkheid hield de gemeente € 0,2 miljoen over. Er werd dus € 0,6 miljoen verzwegen.
De rekening van baten en lasten over 2008 sloot met een voordelig saldo van opbrengsten en kosten van € 3,7 miljoen. In werkelijkheid leed de gemeente een verlies van € 5,4 miljoen. Er werd dus € 9,1 miljoen verzwegen.

Over de periode 2006-2009 werd een overschot gepresenteerd van € 9,9 miljoen. In werkelijkheid hield de gemeente in die periode € 25,8 miljoen over. Een verschil derhalve van € 15,9 miljoen.

Bovenstaande cijfers krijgen reliëf als men bedenkt dat de opbrengst van de Onroerendezaakbelasting in 2009 een bedrag was van € 14,0 miljoen. De helft was genoeg geweest.

Ook de weergave van de financiële positie is verre van juist. In de balans bijvoorbeeld zijn de vaste activa te laag weergegeven, onder de verplichtingen komen bedragen voor die in het geheel geen verplichtingen zijn, en anderzijds ontbreken wèl bestaande verplichtingen. Het betekent ook dat de hiermee samenhangende kosten (zoals afschrijvingskosten, personeelskosten, verschillende onderhoudskosten) verkeerd in de rekening zijn opgenomen. Aan de jaarrekening zelf is dus wèl te ontlenen dat het saldo van de baten en de lasten niet het gesuggereerde bedrag van € 7,7 miljoen is, maar stelt niet in staat te zien wat dan het saldo van de baten en de lasten wèl is.

Wat als saldo van baten en lasten wordt gepresenteerd, is niet het werkelijke saldo, verschillende baten en lasten worden verkeerd gepresenteerd, en wat als financiële positie wordt gepresenteerd, is niet de werkelijke financiële positie. Dat betekent dat de jaarrekening totaal onbruikbaar is als verantwoordings- en sturingsinstrument en dus alleen maar bruikbaar is in de openhaard.

In de jaarrekening en het jaarverslag 2009 komt ook heel veel onzin voor, bijvoorbeeld waar het gaat over reserves, over voorzieningen, over zoiets als een "programmarekening" (zoiets heet in gangbaar Nederlands een rekening van baten en lasten of een winst-en-verliesrekening), over paragrafen die geen paragrafen zijn, over zoiets als "weerstandsvermogen" en "weerstandscapaciteit" met zelfs een berekening van de nonsens, over zoiets als "arbeidskostengerelateerde verplichtingen", over "uitzettingen" met een of andere "rentetypische looptijd", over treasury, over zoiets als "investeringen met een economisch nut" en "investeringen in de openbare ruimte met uitsluitend een maatschappelijk nut", over een financiële positie van een niet bestaand Grondbedrijf, en een onzinnige bijlage over zoiets als "SISA". Dit soort onzin zet alleen maar de lezer op het verkeerde been en leidt af van waar het werkelijk over zou moeten gaan.
Overigens adviseer ik u sterk tot het opheffen van alle reserves, deze samen te voegen tot één Algemene reserve, en alle baten en alle lasten op te nemen in waar ze thuishoren, namelijk in de begroting respectievelijk in de rekening van baten en lasten. Dat zal het inzicht in waar het echt over moet gaan, aanmerkelijk verbeteren.

U leest er heel veel meer over op de website www.leoverhoef.nl, te beginnen met: "Boekhoudfraude bij gemeenten en provincies schering en inslag". Op de website treft u mijn bevindingen over de jaarrekeningen van Almelo aan in de lijst "Uw gemeente en provincie". Deze brief en mijn eerdere correspondentie met u als gemeenteraad over de misleidende jaarrekeningen treft u aan in "Dossier: Almelo".

Volgens BBV artikel 3 moeten de jaarstukken met name voor gemeenteraadsleden goed te begrijpen zijn. U kunt het beste zelf beoordelen of aan deze eis is voldaan. Volgens uw accountant heeft u hem gezegd dat u het allemaal prima begrijpt. Hoe kan hij anders beweren dat u de jaarrekening goed begrijpt?

Graag was ik u van dienst.

Met vriendelijke groet en hoogachting,

L.W. Verhoef
www.leoverhoef.nl

ALMELO – Kroegbaas Gabriël van café ’t Hookhoes aan het Amaliaplein heeft vijf leenfietsen ter beschikking voor klanten die een slokje teveel op hebben en beter hun auto kunnen laten staan. De naam van de kroeg staat pontificaal op de fietsen en is dus door ‘hermandad’ makkelijk te herkennen.
Het ‘blaaspijpje’ kan dus met bijna honderd procent zekerheid worden ingezet en het gevolg zal vaak zijn dat men het rijbewijs kwijt raakt.
De leenfietsactie wordt ook nog eens groot gebracht in TC Tubantia en dat is een geluk bij een ongeluk, want elke ‘kroegtijger’ kan nu ook weten dat hij nog net zo fout is dan wanneer hij als bestuurder in de auto zou zijn gestapt.
De fietsverkoper is eigenlijk de enige die er beter van wordt, tenzij binnenkort een bericht verschijnt dat bij ’t Hookhoes leenfietsen ter beschikking zijn om als toerist Almelo en omgeving te verkennen met een fietsroute er bij, om na terugkomst gezellig een versnapering te nuttigen.
Een start voor deze vorm van promotie weten we ook:
De Twentse Fiets4daagse

Succes Gabriël

Redactie

Lezersreactie:
Hiermee wil ik graag reageren op het artikel betreffende de leenfiets van de kroeg.
Uit onderstaand artikel blijkt dat men het rijbewijs niet kwijt raakt wanneer men met een slokje teveel op gebruik maakt van de fiets.
Dit zegt artikel 164 van de wegenverkeerswet:

Wegenverkeerswet (WVW) Artikel 164
1. Op eerste vordering van in artikel 159 onderdelen a en b bedoelde personen is bestuurder van motorrijtuig tegen wie door van die personen proces-verbaal wordt opgemaakt ter zake van overtreding van bij of krachtens deze wet vastgesteld voorschrift verplicht tot overgifte van hem afgegeven rijbewijs dan wel hem door daartoe bevoegde gezag buiten Nederland afgegeven rijbewijs en indien hem daar internationaal rijbewijs is afgegeven dat bewijs.

2. De in eerste lid bedoelde vordering wordt gedaan in geval van overtreding van:
a. artikel 8 indien bij onderzoek als bedoeld in tweede lid onderdeel a van die bepaling blijkt of bij ontbreken van dergelijk onderzoek ernstig vermoeden bestaat dat alcoholgehalte van adem van bestuurder hoger is dan vijfhonderdzeventig microgram alcohol per liter uitgeademde lucht onderscheidenlijk alcoholgehalte van bloed van bestuurder hoger blijkt te zijn dan 1,3 milligram alcohol per milliliter bloed;

http://www.wetboek-online.nl/wet/WVW/164.html  

Mvg.
Casper Jansen

Naschrift redactie:
Casper Jansen mag dan het gelijk aan zijn zijde hebben betreffende de onjuiste opmerking in het redactieartikel dat ook een dronken rijwielbestuurder zijn rijbewijs kan kwijtraken, feitelijk is een maximale boete van 170 euro mogelijk.
De kern van het redactionele betoog is echter dat een kastelein zijn beschonken klanten moet proberen te behoeden aan het verkeer deel te nemen. In Duitsland bijvoorbeeld is de kastelein strafbaar indien hij daartoe geen poging onderneemt. Veel controles daar vinden dan ook direct bij horecabedrijven plaats en menig Duitse kastelein heeft al kunnen dokken omdat hij niet de politie inschakelde indien een klant toch in beschonken toestand in een auto stapte om weg te rijden.
In Nederland is een kastelein strafbaar en kan hij zelfs zijn vergunning verliezen indien toch wordt geschonken aan klanten die in kennelijke staat verkeren. De bewijslast in deze is vaak lastig, maar soms komt het voor dat een kastelein wel een veroordeling aan zijn broek krijgt omdat een in kennelijke staat verkerende klant dermate brokken heeft gemaakt of zelf het slachtoffer is geworden waardoor de politie de zaak verder uitspit en alsnog bewijslast kan worden vergaard.
De essentie van het verhaaltje was niet meer of minder dat een kastelein nimmer zijn in kennelijke staat verkerende klant de openbare weg moet opsturen als bestuurder van welk voertuig dan ook!

Dat ook de politie steeds meer aandacht vestigt op beschonken rijwielbestuurders kunt u hier en hier lezen.

Toch rijden na rijverbod
Hengelo 09-08-2010

Een 42-jarige man uit Hengelo kreeg een preventief rijverbod, toen hij op de Slachthuisweg werd aangetroffen staande naast een bromfiets en drinkend uit een blik bier. Een blaastest gaf aan dat hij inmiddels te veel gedronken had. Hij kreeg van de politie een rijverbod van 12 uur. Even later echter, rond 17.00 uur, trof de politie de man rijdend op zijn bromfiets aan op de Weideweg.
Hij werd aangehouden voor rijden onder invloed en rijden tijdens een rijverbod. Ademanalyse wees 770 ugl uit. (1.77 promille). Zijn rijbewijs werd ingevorderd.

persbercht Politie Twente 2010071481

ALMELO – Er zijn de laatste tijd nogal wat klachten over stinkende niet gereinigde containers door klanten van het reinigingsbedrijf BDR uit Oud Beijerland en dat is met dit warme weer geen pretje. Het bedrijf BDR reinigt in Nederland (dus ook in Almelo) containers van particulieren en bedrijven en vooral bij particulieren schijnt het nogal eens mis te gaan.
De belofte aan abonnementhouders is dat de container binnen het uur na lediging wordt gereinigd en dat schijnt niet altijd het geval te zijn omdat de schoonmaker zijn dagelijkse taks van 1000 containers niet kan halen.
Dat komt vooral door de reistijd die de beste man dagelijks onderweg is. BDR werkt vanuit 18 locaties in Nederland en diegene die bijvoorbeeld op de Schelfhorst zijn werk moet doen is per dag 2,5 uur aan reistijd kwijt tussen Groningen en Almelo.
Klagen bij BDR schijnt niet echt te helpen, maar daar is een simpele oplossing voor. Storneren van de maandelijkse afschrijving zorgt er voor dat bij BDR de ‘geldstroom’ opdroogt en dan wil men wel actie ondernemen om het werkproces te verbeteren.
U kunt er natuurlijk altijd eerst een telefoontje aan wagen, maar storneren werkt zeker!

Naschrift redactie:
Ingezonden brief en afzender is bij de redactie bekend.
Voor het gemak hier de Link naar de Algemene Voorwaarden waarin rechten en plichten staan omschreven en het adres:
BDR Containerreiniging
Albert Einsteinstraat 26
3261 LP Oud-Beijerland
Tel.0186-610576

Update zaterdag 17-07-2010
Stinkende containers worden gereinigd door een bedrijf - BDR -, waarvan de medewerkers de reistijd ook meetellen........??
Gewoon een bedrijf uit Almelo in de arm nemen, minder werklozen en de containers allemaal schoon!
Netto waarschijnlijk nog goedkoper ook? (er wordt dan meer uren gewerkt)
Siny

In elk geval een storm van protest en dat is heel wat voor zo’n gehucht.
De afgelopen dertig jaren kon je vele malen per week door Hoge Hexel rijden zonder ook maar iets nieuws op te merken. Nu zeg ik er meteen bij dat ik dat absoluut geen probleem vind en dat ik me heel goed voor kan stellen dat de mensen hier rustig en tevree leven en in hun sas zijn met wat ze bezitten. Het waardevolst zijn de uitzichten en de rust. Veel meer heeft een mens niet nodig om aangenaam te leven. Zo kabbelen de seizoenen voort en is regelmaat troef.
Totdat ik vorige week op een zonnige zomerzaterdagochtend door datzelfde gehuchtje reed en overal protestborden met pittige teksten zag. Eerst dacht ik nog dat het zoveelste dorp het zoveelste zomerfeest organiseerde, maar hier was toch iets anders aan de hand. Uit de beknopte teksten kon ik opmaken dat het gehucht bedreigd werd door windmolens.
Tja, dan zak je toch wel even door je hoefjes. In die landelijke sfeer passen absoluut geen hoge witte palen met draaiende wieken. Ieder idyllisch uitzicht zal verdwijnen. De prijs zal erg hoog zijn en het uitzicht blijvend bedorven. Tot ver in de omtrek zullen de ondingen te zien zijn en het moet dus wel erg veel opleveren, wil je er een dergelijke landschapsvervuiling voor over hebben. En daar kon ‘m de kneep wel eens zitten.
Onlangs hoorde ik namelijk dat windmolens in verhouding helemaal niet zo veel opleveren. Ze schijnen nogal onderhoudsgevoelig te zijn en in verhouding leveren ze weinig energie. Al met al sta je dan niet te dansen van geluk wanneer je hoort dat zo’n exemplaar nu juist in jouw achtertuin geplaatst gaat worden.
Op internet nog even een rapport bekeken, waarin onder het kopje “windmolens en wat meestal verzwegen wordt” het volgende te lezen valt: “Een 3 MVV windmolen(een moderne windmolen met een vermogen van 3000 KW) levert effectief op het land, dus gemiddeld, gedurende een jaar niet meer dan die zojuist genoemde 18 of in uiterst zeldzame gevallen 30% van dat vermogen. Dat betekent niets anders dan: Men betaalt voor een machine gebouwd voor 3 MVV, maar het ding levert voor maar 18 tot hoogstens 30% daarvan elektriciteit die met onvoorspelbare horten en stoten ter beschikking komt. Dat betekent dat van het bestede geld circa 82 tot 72 % weggegooid geld is.”
Het rapport is veel, veel langer en lijkt goed onderbouwd. Heeft de gemeente Wierden kennis genomen van dit soort rapporten?
Men moet er nog maar eens goed over nadenken of kosten (ook geestelijke schade hoort daartoe) en baten tegen elkaar opwegen. Wanneer ook Vriezenveen aan de andere kant nog van die palen gaat plaatsen wonen we binnenkort lekker in een windmolenpark. Al die palen bij elkaar zijn misschien net in staat om een paar leeslampjes brandende te houden. Zo’n impact voor het landschap en dan zo’n summiere opbrengst. Hopelijk gaat binnenkort de wind ook hier uit een andere hoek waaien.

Anne Jan Teunis.

Troosteloos en verwaarloosd liggen ze er bij, de niemandslanden van onze stad. Op de plek waar het roemruchte Fortezza moest verschijnen, groeit het onkruid metershoog en is het bord met de aankondiging al bijna niet meer te ontdekken. Een verfoeilijk “gat van Almelo”. Daar waar iets moois zou verrijzen, blijft nu een akelig gapend gat waar we waarschijnlijk nog jarenlang tegenaan moeten kijken. Hoe dan ook vind ik het jammer dat het niet doorgaat, want door de gaten in de binnenstad op te vullen, blijven de buitengebieden gespaard. De vlaggen hangen slap in deze slappe tijd en zelfs geamputeerde torens zijn geen optie.
Een ander niemandsland doet ons daarentegen veel meer deugd, om niet te zeggen vervult ons met oprechte vreugde. Daar waar ongeveer een jaar geleden de gele monsters het land omploegden en de paaltjes werden uitgezet om het geheel even te asfalteren, heerst nu grote stilte. Inderdaad deed de “road to nowhere” z’n naam meer dan eer aan. Hij leidde nergens naar toe en is momenteel bijna niet meer als weg aan te duiden. Het gebied is teruggegeven aan de natuur en dat doet ons zeer goed. Hopelijk is het definitief.
Achteraf vind ik het heel frappant dat er eerst hard gewerkt wordt aan een wijk waar meer dan 4000 huizen komen te staan. Men is ten stelligste overtuigd dat het te realiseren is en begint zeer voortvarend met de voorbereidingen. Nog geen jaar later blijkt het één groot luchtkasteel te zijn geweest. Jan publiek is weer eens op het verkeerde been gezet. Diezelfde Jan denkt er over het algemeen te weinig verstand van te hebben en vindt dat de hoge heren dat wel hebben. Welnu, bij deze twee projecten blijkt overduidelijk dat de geleerden lang niet altijd de wijsheid in pacht hebben en dat nuchtere, fronsende Jan soms dichter bij de waarheid zit.

Anne Jan Teunis.

Lichaamstaal zegt soms veel meer dan woorden. Gisteren kon de Tweede Kamer ‘zich verheugen’ op het bezoek van de president van de Nederlandse Bank, Nout Wellink.
De beste man heeft meerdere functies in de financiële wereld en straalt uit dat hij het allemaal beter weet, zo ook in de Tweede Kamer.
Je ziet aan hem dat hij moeite heeft met het rapport Scheltema over de teloorgang van de DSB Bank, die volgens Scheltema nooit een bank had mogen zijn.
Na lang aandringen kwam er een zuinig excuusje oevr zijn lippen maar de lichaamstaal gaf aan dat hij dacht; ‘Wat doe ik hier eigenlijk, die jojo’s van de Tweede Kamer ! 

Sinds 1 juli 1997 ‘waakt’ de man over ons nationale bezit en sindsdien is er toch wel het een en ander voorgevallen.
Eerst werd verzuimd om de kredietwaardigheid van de kopers van ABN AMRO goed te toetsen met als gevolg dat Woutertje Bos voor 30 miljard euro een deel van ABN AMRO weer moest losweken. ABN AMRO dat ooit de nummer één bank en trots was van Nederland, kan dat nooit aflossen en zo zit het gehele volk met de gebakken peren.
In de Icesave-affaire liet hij het ook afweten en accepteerde hij wederom de uitgestoken hand van minister van Financiën Wouter Bos om de spaarders voor het dubbele bedrag dan wettelijk is vastgelegd te compenseren.
In maart jl. stak hij een waarschuwend vingertje op tegen ieder die wilde ingrijpen bij de 'graaicultuur' van bankdirecteuren omdat dit de banksector in gevaar kon brengen. Een graaicultuur die als oorzaak van de wereldwijde financiële crisis gezien kan worden.
Bij het verhoor door de commissie De Wit inzake het ontstaan van de financiële crisis vroeg hij om meer rechtsmiddelen voor de Nederlandse Bank.
En dan nu het rapport over de DSB Bank. Het had nooit een bank mogen worden vanwege de te grote belangenverstrengeling van eigenaar Scheringa en Wellink verzuimde zijn bevoegdheid om hard in te grijpen in de bestuurlijke verantwoordelijkheid bij DSB. Wel liet hij de Europese Bank weten dat de zekerheid bij DSB met een slordige 800 miljoen omlaag moest worden geschreven en deelde dat niet eens mede aan de andere banken die met een reddingsplan bezig waren.
De oproep van Pieter Lakeman voor TV om de spaartegoeden massaal op te vragen gaf vervolgens het laatste zetje voor het ineenstorten van het Scheringa-consortium.

Nee, feitelijk heeft Nout Wellink niet het gevoel dat hij heeft gefaald en het excuusje kwam moeizaam over zijn lippen. Wel zouden de ‘richtlijnen’ aan de medewerkers bij de Nederlandse Bank worden aangescherpt conform de aanbevelingen van de commissie Scheltema, beloofde Wellink. (Niet ik maar zij)
Ondertussen is in de loop der jaren ook de goudvoorraad van de Nederlandse Bank fors gedaald door verkopen terwijl de prijzen blijven stijgen. Een koopman is het dus ook al niet.

Nout Wellink is benoemd door de Kroon en gaat niet zomaar vrijwillig weg. Zijn salaris ligt ver boven de Balkenende-norm. De Tweede Kamer kan hem niet de laan uitsturen. Maar ze kunnen allemaal wel hard op zeggen dat hij op moet r...!

en stuur het verantwoordelijk toezichthoudende directielid voor banken Henk Brouwer dan ook de laan uit !

Redactie

ALMELO - Afgelopen zondagavond liepen vader en dochter een blokje om. In het prachtige buitengebied, even buiten de stad, wandelden ze langs een weiland met redelijk hoog gras. Beiden letten goed op en zagen op hetzelfde moment iets leuks gebeuren. Twee jonge konijntjes huppelden achter elkaar aan zigzaggend door het malse gras. Ze waren onbezorgd aan het spelen en trokken zich nergens ook maar iets van aan.
Zomaar een momentje en een op het eerste oog onbetekenend voorvalletje. Echter was de uitwerking geweldig bij ouder en kind, want hun humeur ging opeens met sprongen vooruit. Door de aanblik van die speelse onbezorgdheid dacht in elk geval de vader terug aan lang vervlogen tijden, waarin hijzelf met vrienden door de weilanden struinde. Ook toen onbezorgd en vrolijk. Een heerlijk gevoel van vrijheid. Voor de dochter bestaat die zorgeloze tijd gelukkig nog, maar ook zij genoot zichtbaar van dit tafereeltje.
Het gaat om de uitwerking op een mens van deze kleine natuurverschijnseltjes. Het lijkt heel kinderachtig en te onbetekenend om ook maar een woord over te schrijven, maar telkens weer blijkt dat veel mensen toch uit die juist kleine gebeurtenissen inspiratie halen en rustig worden.
Cees Veerman is oud minister van landbouw en momenteel voorzitter van Natuurmonumenten. Hij zegt in het kwartaalblad het volgende: “We hebben in deze tijd waarin we opgejaagd worden de natuur meer dan ooit nodig om te ontstressen. Als je alleen al ziet hoeveel jonge mensen arbeidsongeschikt worden, merendeels vanwege psychische problemen. We hebben het dan over jonge mensen die het bestaan niet meer aan kunnen. Herstel van het contact met de natuur is zó belangrijk. De verwondering over wat je ziet en hoort, is een grote bron van levenskracht.”
Nu, dat onderschrijven we sinds zondag. Je moet er alleen wel oog voor hebben. De kleine dingen zien en de rust kunnen opbrengen om goed te kijken en een moment stil te staan. Juist dat laatste is tegenwoordig moeilijk.
In onze steeds complexer wordende maatschappij is het juist mooi om te ervaren dat een simpel konijntje een totale stemmingsomslag teweeg kan brengen. Qua uitwerking verre van kinderachtig en kinderlijk eenvoudig te bewerkstelligen. Je hoeft er vaak maar even voor op pad.
Laten we de natuur aangrijpen om onze lontjes wat langer te laten worden. Er zit vaak veel te veel druk op alles en de natuur kan ons helpen om zo af en toe wat knoppen om te draaien.

Anne Jan Teunis.

Vorige week werd bijna het hele CDA weggewist en dat gold zeker voor de premier. Na acht jaar in de schijnwerpers van het ene op het andere moment weggepoetst. We zullen heus wel weer van hem vernemen, maar voorlopig nemen nieuwe mensen het even over.
Een aantal dagen later hield de bibliotheek grote opruiming. Heel veel titels worden uitgewist. Je kunt niet meer in gigantische stellingen zoeken naar dat ene boek, nog zelden door iemand gelezen. Voortaan wordt er op populariteit geselecteerd. Ik krijg er een beetje een SBS 6 gevoel van. Afvlakking is nooit goed. De boeken van onder andere Sonja Bakker vallen je voortaan spontaan in de armen. Je hoeft er praktisch geen moeite voor te doen. De waan van de dag regeert. We glijden af en wissen uit. Hoeven niet meer diep te graven, maar halen braaf het boek dat door een ieder wordt gelezen. In polonaise achter elkaar aan, begeleid door de klanken van de “roeptoeter”.
Helemaal betoeterd, opende Tubantia afgelopen zaterdag. De roeptoeter als een soort zomerse variant van de midwinterhoorn.
In de grote kerk te Enschede kunnen de wedstrijden van Nederland worden bekeken. Voor- en nabeschouwingen door analytici. Voor gelovige mensen klinkt dit ook nogal betoeterd, maar het is altijd nog beter dan al die mooie kerken af te breken door er kogels doorheen te jagen. Nu blijven waardevolle bouwwerken tenminste bewaard voor volgende generaties.
Van wissen wist ook de bermmaaier. Sinds een klein jaar stond er een monumentje langs de kant van de weg voor een vrouw die door de bliksem werd getroffen. Een kruis met haar geboortedatum en een mandje met bloemen. Sinds de bermmaaier langs was geweest heerst hier slechts nog chaos in het klein. Het mandje vermorzeld, van het kruis nog een stokje over en de lila bloemblaadjes verstrooid tussen de gemaaide begroeiïng. Uitgewist, alleen hopelijk nog niet uit de herinnering.
De grote haas verging het al geen spat beter. Hij sneuvelde een aantal maanden geleden door voor mij onbekende oorzaak. Het vrijwel intacte kadaver was wekenlang te aanschouwen, maar nu zijn er nog slechts een paar botjes over, die gretig door m’n hond in de bek werden genomen.
Zo wordt er op allerlei vlak veel uitgewist. Uit het oog, uit het hart, lijkt het vaak. Soms terecht en wenselijk, want de tijd heelt nu eenmaal alle wonden beter wanneer ze niet meer dagelijks zichtbaar aanwezig zijn.
Soms mocht er echter wel iets minder uitgewist worden. Het verleden mag best zichtbaar blijven, zonder er in te blijven hangen. Een maatschappij die slechts bij de waan van de dag leeft is een zeer arme.
In een boek las ik een toepasselijke zin die op bovenstaande zeker betrekking heeft: “Bouwwerken die je niet over het hoofd kunt zien en die zeggen: Rusland is een land van de eeuwigheid.”

Anne Jan Teunis.

Voorbij het viaduct, de wel eens aangeduide “porte du soleil”, is men al een poosje druk bezig om de uitbreiding van het industrieterrein Twente Noord gestalte te geven. Vlak voor aanvang van de werkzaamheden stonden er nog een paar mooie foto’s van het gebied in de kranten en op internet. Prachtige uitzichten, een mooi landelijk gebied.
Vorige week was ik daar toevallig en de bedrijvigheid was tamelijk groot. Tegen het viaduct aangeschurkt bijna stonden een aantal bouwketen met een noodzakelijk mobiel toilet. Een aantal hekken er omheen, waardoor het me een beetje deed denken aan Nova Zembla.
Het meest opvallend vind ik dat er hard gewerkt wordt, maar dat het lijkt of men het gebied niet in durft. Een aantal grote vijvers waar men in de Kerkelanden jaloers op zou zijn en het nodige asfalt tot de grens van Vriezenveen zijn tot nu toe de enige wapenfeiten. Daar wordt aan gewerkt en het lijkt er op dat er slechts een park wordt aangelegd. Je kunt wel overal bekabeling zien, maar ik zie nog geen bedrijven verrijzen. Het klopt dan tot nu toe ook feilloos wat er op het immense bord staat, duidelijk zichtbaar vanaf de N36: “Ruimte voor ondernemers.” Nou, zoek je kavel maar uit. Straks is alles bouwrijp en kan het waarschijnlijk lange, lange wachten op de eerste bedrijven beginnen.
Toen ik verder het gebied in liep viel me op meerdere plaatsen op dat er maïsplantjes boven de zwarte aarde uit komen kijken. Eerst dacht ik nog dat het onkruid was, maar het is toch echt maïs. In keurige lange rijen staan de plantjes daar trots te wezen. Over niet al te lange tijd is het gebied één groot maïsveld en zullen de keten, het epicentrum, nauwelijks meer te zien zijn. Dit jaar kunnen we dus blijkbaar nog volop genieten van de ruimte en de prachtige luchten.
Het is natuurlijk wel een Pyrrusoverwinning, want in de loop der jaren zal het gebied heus (deels) worden volgebouwd. Er zullen altijd een aantal bedrijven komen, waardoor dit gebied landschappelijk als verloren beschouwd mag worden.
Dit is jammer, want ik krijg sterk de indruk dat het bouwrijp maken van dit gebied niet absoluut noodzakelijk was. Wanneer je er nog rustig maïs kunt verbouwen heeft alles ook niet zo’n haast, lijkt me. Wanneer je bovendien ziet dat er elders op meerdere bedrijventerreinen ruimten te koop of te huur zijn, weet je dat het nog lang kan duren voordat alles in dit gebied bezet is
Moraal van dit verhaal: hebberigheid, verkwisting, totaal onnodig. Nog genoeg alternatieven op bestaande industrieterreinen. Ach, het is al vaker genoemd en het blijkt nu dus ook weer.
Aan de andere kant: we hebben genoeg natuur in Nederland. Daar kunnen we best verkwistend mee om gaan. Planten- en diersoorten verdwijnen in ras tempo. Waar zouden we ons druk om maken? Noodzakelijk of niet, gewoon invullen die groene ruimte.

Anne Jan Teunis.

Veel polls waren er op losgelaten. De VVD zoveel zetels, de PvdA zoveel verlies, enz. Maurice de Hond heeft schijnbaar te veel aan een bot geknabbeld gezien zijn foute voorspelling. CDA is, zoals verwacht, de grootste verliezer. Ze hadden Balkenende het laatste deel van Harry Potter niet moeten laten spelen. Misschien had Verhagen het als James Bond beter gedaan. Nee, dan GroenLinks fractieleider Femke Halsema. Ze behaalt zomaar drie zetels winst met haar aangeleerde bekakte accent. Bijna VVD waardig zoals ze praat. Dat niet alleen, sorry Chris de Vries, ze schuift gewoon naar rechts, maar waar zijn de GroenLinks idealen gebleven? Beter gezegd het gedachtegoed. Maar ook zij wil regeren en na zoveel jaren in de politiek via haar bankrekening oogsten. De verrassing was toch wel Roemer van de SP. Nuchtere bewoording en wetend waar hij over praat. Maar toch tien zetels verlies. Pechtold van D66 was niet helemaal tevreden, maar als hij gevraagd wordt voor een coalitie zal hij heus geen nee zeggen. Hij wil met iedereen wel het politieke bed delen om op het pluche te komen. Kijk naar D66 Almelo die na de gemeenteraadsverkiezingen ook al klaar stond om in het college plaats te nemen. Met Isendoorn voorop, gelukkig voor Almelo is hij geen cultuurwethouder geworden. Pluche is een toverwoord binnen D66. En wat dacht u van de PVV? Niemand heeft er op gestemd, toch hebben ze 24 zetels. Bij de PVV zit ook nog een oud-Almelöer, Brinkman genaamd. Een gekke bekkentrekker met losse handjes, zo staat hij bekend. Ook geen aanwinst voor de politiek. We moeten maar afwachten wat ons te wachten staat. Eén ding is voor mij zeker, die Mark Rutte vertrouw ik mijn portemonnee niet toe.

Dick Dooren

Deventer heeft de IJssel en Ommen de Vecht. Prachtige rivieren die in de glinsterende voorjaarszon langsmeanderen. Zo’n rivier geeft een plaats of stad altijd iets speciaals. Mensen zoeken vaak het water op. Er gaat immer een bepaalde aantrekkingskracht van een rivier uit. Zwemmen, varen of gewoon lekker langs de kant genieten van het uitzicht op water en stad.
Almelo heeft de pech dat het niet aan een mooie rivier ligt. Het Almelo-Nordhorn kanaal is op zich best leuk om langs te fietsen, maar een kanaal doet je toch weer veel minder. Het is allemaal zo klinisch. Je ziet dat het door mensen is gegraven en je moet er niet aan denken hoeveel zweetdruppels dat heeft gekost. Vooral in een ver verleden, toen men slechts gewapend met een schop moeder aarde te lijf ging.

Onze stad heeft nog zo’n nietszeggend stuk water. Wat een mislukking, dat gedeelte langs de rechtbank. Totaal sfeerloos. Waarom wordt dit niet dichtgegooid? Is het alleen vanwege de intocht van Sinterklaas, wanneer een aantal kanovarende pieten de boel opleuken?
Is het dan allemaal kommer en kwel op dit gebied in Almelo? Neen, want we hebben wel dat leuke, kleine, meanderende beekje, de Almelose Aa genaamd. Dit kleinoodje doorsnijdt de hele stad van oost naar west en met name het laatste deel vanaf de Rohofstraat is magistraal mooi.
Eerlijk gezegd fiets je hier vaak gewoon langs zonder op dit beekje te letten, maar dat is onterecht. Zij valt ook niet zo heel erg op en ligt op sommige plekken wat te diep. Misschien moet men haar een paar meter breder maken, maar dat zal technisch niet mogelijk zijn.
Het gedeelte vanaf de Willem de Clercqstraat is helemaal prachtig. Rechts het mooie inkijkje langs de begraafplaats. Links het terrein van de kinderboerderij met een verscheidenheid aan dieren. Daarna het Beeklustpark. De Aa buigt daar prachtig af naar links onder laaghangende takken om vervolgens als Weezebeek verder te gaan.
De gemeente wil de Aa-visie in 2010 vaststellen, lees ik op een internetsite. Er moet een toekomstbeeld worden geschetst, waarin men aangeeft waar men met deze beeldbepalende beek naar toe wil.
Volgens mij mag zij best wat beeldbepalender worden gemaakt. Men zou heel goed de walkanten minder steil kunnen laten aflopen, zodat de beek zich meer gaat profileren. In elk geval moet men zo’n leuke beek koesteren. Deze zorgt op sommige punten voor zeer idyllische plaatjes. Zeker een toegevoegde waarde.

Anne Jan Teunis.

ALMELO – De dwangsom die de OSG Erasmus werd opgelegd voor elke bal die in de tuin van de buren beland bij het sporten, trekt nogal wat aandacht. De Hengelose cabaretier Thijs Kemperink wond er zich over op in het RTV Oost radioprogramma ‘Klaar Wakker’ en suggereerde om massaal te gaan ‘ballen’ op het verharde speelterrein achter de school aan de Sluiskade ZZ. Via Twitter werd de suggestie nog eens versterkt en daar was ‘Hermandad’ weer niet blij mee. Maar ja zo’n ‘Hengelose Weend’ weet natuurlijk ook niet alle feiten waarover de rechter wel beschikt. Een hectare groot speelveld (gras), maar het verharde speelveld moet persé tegen de tuin van de buren!

Redactie

De lente is gearriveerd. Na een inhaalslag is nu echt bijna alles in volle bloei en genieten we dagelijks van al die pracht. Na een aantal weken van ontberingen met temperaturen vlak boven nul, kunnen nu eindelijk de handschoenen opgeborgen worden.
Haast nog overweldigender dan de bomen en planten valt de laatste weken de dierenwereld me op. Geweldig, die vele jonge exemplaren. Eerst kregen we de jonge lammetjes die de meest fantastische bokkensprongen maakten. Twee eekhoorntjes rennen op een sombere zondagavond vliegensvlug om een boomstam achter elkaar aan en sprinten naar boven wanneer ze onraad vernemen. Er loopt een geweldig mooi klein veulentje bij de kinderboerderij. Snel langskomen, want hij groeit als kool. Even verderop zie je in de vroege ochtend regelmatig een wit konijn langs de kant van de weg zitten. Verder fietsend moet je voortdurend eenden omzeilen die midden op de weg liggen te mediteren. Mooi, zo veel dieren zo dichtbij.
Een ander geweldig voorbeeld: de grazende schapen in de berm tussen Wierden en Almelo. Het is toch schitterend dat het in deze tijd nog kan.
Twee nesten met jonge koolmeesjes en de trotse ouders die de hele dag af en aan vliegen om hun kroost groot te krijgen. Allemaal gratis en voor niets in je eigen achtertuin. Allerlei jonge merels die pas uit het nest zijn gefladderd en nauwelijks de razende auto’s kunnen ontwijken.
Een ineengedoken reiger langs het water. Met een kromme rug ziet hij er triest uit en is een dissonant tussen al dat vrolijke gedartel, maar dat zal wel komen door de barre temperatuur. Is er een nieuwe ijstijd in aantocht?
Wat me bij het aanschouwen van al dat fraais dus vooral deugd doet is dat al die dieren in onze directe omgeving leven en we ze dicht om ons heen hebben. Het voegt daardoor wat toe. We komen tot rust wanneer we ze observeren en bewonderen hun ijver en levenslust.
Het maakt tevens de stad een stukje aantrekkelijker. Wanneer je richting het Beeklustpark fietst waan je je in het buitengebied, terwijl je eigenlijk midden in de stad rijdt. Zeer kenmerkend voor Almelo: natuur die doordringt tot in het centrum. Het mooiste voorbeeld is natuurlijk Huize Almelo en de Gravenallée op een steenworp afstand van het centrum.
Fietsend door het groene Almelo concludeer ik dat dit best een aantrekkelijke stad kan zijn en dat deze ook niet zo laag op de ranglijst van aantrekkelijke steden hoeft te staan. Ik weet niet hoeveel waarde je aan dit soort onderzoeken moet hechten, maar het lijkt me allemaal nogal vaag.

Anne Jan Teunis.

ALMELO – Hondenpoep is al jaren een probleem en dat zal het ongetwijfeld ook nog vele jaren blijven. Mensen klagen over hondenpoep op speelvelden en trottoirs, kattenpoep in tuinen en paardendrollen op straat, maar alleen de hondenpoep is een onderwerp waar de gemeente zich aan waagt op te proberen op te lossen.
Een nieuwe gemeentelijke verordening, het aanstellen van extra controleurs met bevoegdheid tot het uitdelen van boetes en het beschikbaar stellen van plastic zakjes bij uitlaatgebieden die worden aangeduid met maar liefst duizend paaltjes moeten het probleem oplossen.
Artikelen in de media en uitleg in de gemeentelijke advertentie moeten het nieuwe beleid kenbaar maken aan de burgers. Desondanks laten reacties zien dat velen nog steeds niet op de hoogte zijn van de nieuwe richtlijnen en velen onder hen hebben geen vertrouwen in de aanpak.
Bovendien zijn er de nodige tegenstanders tegen uitlaatgebieden in de onmiddellijke nabijheid van hun woning en tekenen daar bezwaar tegen aan of doen suggesties die meer gestoeld zijn op het NIMBY-effect.
De reacties zijn soms vermakelijk maar feitelijk geven die reacties aan dat er weinig vertrouwen is in de nieuwe aanpak en sommige hondenbezitters eventuele opgelegde boetes ook juridisch zullen aanvechten.
Kortom het draagvlak voor het nieuwe honden uitlaatbeleid is nog net zo minimaal als dat al vele decennia lang al het geval is. De oorzaak daarvan ligt in de heffing van een hondenbelasting aan eigenaren. Een erfenis uit vroegere eeuwen toen de hond nog als werkdier werd gezien waarmee economisch voordeel mee behaald kan worden.
Doorgaan met de aanpak, maar dan wel stoppen met die belastingheffing is dus het devies!

Redactie

De laatste weken overvalt me voortdurend een gevoel van vreugde. Dit heeft uiteraard erg te maken met de losgebarsten lente die alle bomen in de meest prachtige kleuren groen tooit. Verder de al genoemde positieve geluiden die je om je heen hoort. Subsidies, waardoor evenementen door kunnen gaan. Een kunstenaar die midden in de stad hopen stenen tentoonstelt. Ook de natuurliefhebber krijgt het idee dat de natuur nog van waarde is en meetelt. Dat de gemeente bereid is mee te denken, bij te sturen, om toch een zekere balans tussen steen en groen te houden. En ja, er zijn zoveel mooie plekken in en om onze stad. Bijvoorbeeld halverwege de Aadijk. Links zie je een weiland met aan het eind een bosrand. Daarachter de rondweg, nog weer veel groen en daarna pas de stad. Rechts een mooie boom in een groot weiland dat verder wordt opgesierd door een flinke koppel zwartbonte koeien. Op dit punt waan je je met een beetje fantasie in een groot natuurgebied.
Bij het zien van al dit schoons ervaar je tevens een stukje vrijheid en onafhankelijkheid en besef je vooral deze week hoe vrij we in Nederland eigenlijk zijn. Het is goed om te herdenken, ook al is het al weer 65 jaar geleden en zwakt het per generatie af. Zoveel miljoenen onschuldige slachtoffers en sinds die tijd nog geen dag zonder oorlog.
Daarom ook nam ik m’n dochter mee naar de herdenking aan het van Dronkelaarplein. Een keurig nette herdenking, uit het boekje, met een mooie muzikale omlijsting. Tussendoor dacht ik nog even aan het stopzetten van subsidie voor cultuur. Zonder muziek hou je alleen wat vlagvertoon en twee minuten stilte over. Laat mensen toch altijd blijven beseffen dat kunst in welke vorm dan ook aan het denken zet en je als mens meer waard maakt.
De burgemeester sprak over vrijheid en het belang er van. Dat hadden sommigen goed gehoord, want ze pakten hun biezen, zodra de kranslegging begon. Een paar heren hadden elkaar lang niet gezien en begonnen luidruchtig te praten tijdens diezelfde kranslegging. Later thuis hoorde ik van de commotie op de Dam. Ach ja, vrijheid boven alles.
In ons knusse stadion nemen sommigen hun vrijheid door in de 86ste minuut bij een 1-1 stand naar huis te gaan. Ik zal het nooit begrijpen, maar goed, het mag.
Ook hebben sommigen de vrijheid genomen om de bordjes van de pas geplaatste hondenpaaltjes te prutsen.
Vrijheid heeft dus ook een keerzijde. “Geef ze een vinger en ze pakken je hele hand.” Ondanks dat moeten we wel blijven strijden voor zo veel mogelijk vrijheid voor iedereen.
De bomen ondertussen trekken zich gelukkig niets aan van inval of bevrijding. De oude exemplaren die de kettingzaag zijn ontlopen hebben de hele, roerige, vorige eeuw meegemaakt Ze gaan hun eigen gang en kleuren iedere lente weer groen. Onverstoorbaar. De regelmaat der seizoenen kan ons, “waan-van-de-dagmensen” tot voorbeeld zijn.

Anne Jan Teunis. 

3 november 1968 16:00 uur Enschede
9 jaar oud - Met vader, oom, neefjes en broer vanuit Almelo naar Enschede met op de achterbank alle Twente-foto’s van “de Leeuwezegel” spaaractie. In het jongensvak onder het scorebord waar de doelpunten worden aangegeven met echte voetballen. Vanaf vak Q rolt de het lied “Ajax is een afwasmiddel en Cruijff is een afwasborstel”. Hoge plastic hoed op. Laat de wedstrijd maar beginnen. Wat er gebeurt is onbeschrijfelijk. Twente rolt het grote Ajax op met 5-1 met doelpunten van Pahlplatz en van Dijk. Vanaf dat moment begint het geloof: “Eenmaal zullen wij….. “

s-avonds kom ik maar moeilijk in slaap.

5 mei 1974 15:50 uur Almelo
15 jaar oud – De eerste echte kans op een kampioenschap. Helaas geen kaartje kunnen bemachtigen. Met z’n allen luisteren naar de radio in snackbar “Anja” op het Vincent van Goghplein in Almelo naar de ontknoping. Feyenoord wint met 3-2 en is daarmee virtueel – theoretisch – praktisch (analoog aan de theorie van van Gaal anno 2010) kampioen. Voor het eerst dronken van verdriet.

24 mei 2001 20:30 uur Rotterdam
42 jaar oud - De vuurwerkramp van 2000 helaas van te dichtbij beleefd en wellicht daarom een extra euforie bij het binnen halen van de beker na een zinderende strafschopserie tegen PSV met een heldenrol voor Sander Boscher. Niet voor het laatst dronken van plezier.

2 mei 2010 1:45 uur Almelo
51 jaar oud - Zal het vandaag dan gebeuren? Verandert “Eenmaal zullen wij….” in “Vandaag zijn wij…”.

Maakt Wout Brama en de zijnen me dronken in een ultieme extase?

Ik voel me weer 9 jaar oud en kom wederom maar moeilijk in slaap.

F.C. TWENTE SUCCES !

Peter Rewinkel 

Druk, druk, druk. Chaos in alle geledingen. Jaren geleden werd er reeds over gezongen. Herman van Veen met z’n “maak plaats” en Toontje Lager met “zoveel te doen”. Jaar na jaar wordt het erger en ik heb het gevoel dat we op een bepaald moment lekker met z’n allen op volle snelheid in het ravijn storten. Iedereen kakelt zo veel mogelijk door elkaar en gebruikt de term “zo snel mogelijk” zo vaak mogelijk. Hyper en gespannen tot de toppen van onze vingers rennen en vliegen we onze overvolle agenda’s achterna.
Toen ben ik maar eens even uit die voortdenderende trein gestapt en heb de boel van een afstandje bekeken. Dan zie je namelijk pas hoe hectisch en doorgedraaid onze maatschappij is.
Waar kan de wanhopige mens die van pure stress staat te trillen op z’n benen beter belanden dan op een rustig plekje in het vrije veld?
Dankbaar en blij voor deze geboden mogelijkheid zocht ik de randen van de stad op en kwam in de noordelijke groene long terecht. Bijna alle akkers werden omgeploegd en ingezaaid. Opnieuw, voor het zoveelste jaar. Maar hier zou toch Waterrijkje komen????? Niet dus, zoals ik een aantal dagen later in de krant las. Het gevoel van dankbaarheid werd nog groter, want zulk goed nieuws hebben we in lange tijd niet gehoord.
Links lag een eend te dutten in het malse, groene veld, genietend van het zonnetje. Uitkijkend over de velden zag ik in de verte de verschillende kleuren groen van de bomen in een prachtig palet. Als vanzelf werd het rustig in mij. De balans was weer hersteld, dankzij de prachtige natuur. De accu weer opgeladen en de mens in evenwicht. Voor de zoveelste keer ervoer ik het belang van de natuur en ook het gemak waarmee diezelfde natuur moeiteloos dit evenwicht in een mens weet te herstellen.
We zijn dus blij dat de noordelijke groene long behouden is gebleven. Er wordt nog wel wat geprutteld over een aantal dure huizen in het gebied, maar daar moet je helemaal niet meer aan willen beginnen. Bouw die paar huizen gewoon midden in de stad. De “gaten van Almelo” dienen ook opgevuld te worden.
Zo heb ik een beetje het idee dat het toch de goede kant opgaat met onze stad. De binnenstad scoort een matige 6,6, al moet je met percentage’s altijd uitkijken. Wie wordt gevraagd en uit welke leeftijdscategorie? Objectiviteit is lang niet altijd 100% gewaarborgd.
Met “De Velden” schijnt het goed te gaan en dat is positief om te horen.
Is dit alles mede het gevolg van het onlangs gestarte burgerinitiatief? Nieuwe heren, nieuwe wetten wellicht? Het maakt voor de gewone burger niet veel uit, wanneer er maar goed nagedacht wordt.
Fortezza wordt bijgesteld. “Uiteindelijk kom je weer met beide benen op de grond”, las ik ergens, naar aanleiding van het inkorten van de torens. Leuk gevonden en misschien kan deze zin ingelijst in de raadszaal van het stadhuis komen te hangen. Als leidraad voor de komende jaren.

Anne Jan Teunis.

Je hebt enveloppen met venster en zonder venster. Die met venster kunnen het venster aan de rechterkant hebben, maar tevens aan de linkerkant. Natuurlijk ben je continu aan het prutsen om het adres in het venstertje te krijgen en gebeurt het nogal eens dat de postcode net onder de rand terecht komt.
Onlangs zijn er op diverse veldjes paaltjes geplaatst met daarop verschillende kleuren bordjes. Nu is het zo dat een hondenbezitter eerst op de paaltjes moet kijken om te zien wat z’n hond op zo’n veldje wel of meestal juist niet mag doen. Op het ene veldje mag de viervoeter los lopen, op het andere veldje alleen aangelijnd. Ik zit nog te wachten op bordjes die gaan aangeven of de hond in looppas mag, of hij alleen mag plassen, of dat hij op een bepaald veldje wel of niet mag snuffelen. Wellicht komen er veldjes waarop alleen honden mogen komen die aan de diarree zijn. Verder zijn er nog aparte veldjes te bedenken voor mopshondjes die bijna niets produceren en voor Deense doggen die qua uitwerpselen met een paard kunnen concurreren. Misschien kan de gemeente elke hondenbezitter een boekwerk sturen met alle regels en wetten daarin. Nog een tip daarbij: houdt het zo onduidelijk mogelijk en bedenk zoveel mogelijk uitzonderingen.
Men heeft ook wat bedacht om de rotondes wat onoverzichtelijker te maken. Vaak rijd je gewoon een rondje om een paar coniferen, maar ook daar heeft men wat op gevonden. In de buurt van Oldenzaal en ook op andere plekken verschijnen de laatste tijd rotondes met meerdere rijstroken, waarbij het een ware kunst wordt om de uitgang te vinden.
Ach, zo kan ik nog wel even doorgaan. Het moet allemaal over steeds meer schijven, de onduidelijkheid wordt alleen maar groter evenals de papierberg die er bij hoort. Helemaal dolgedraaid en de resultaten worden alleen maar slechter. Je bereikt in veel gevallen het tegenovergestelde van wat je beoogt. Door steeds meer regelgeving stagneert de boel compleet.
Een bijkomend nadeel is dat de vrijheid steeds meer ingeperkt wordt. Er komt wellicht in de toekomst een dag waarop we niet eens meer onbevangen door onze voordeur naar buiten durven stappen, zonder eerst allerlei regels en wetten te hebben doorgenomen. Totale controle en alles op beeld vastgelegd. Toch een beetje een eng idee, hoewel het, ik geef het grif toe, wat vergezocht is.
Ontwikkeling is goed en we moeten niet blijven hangen in het verleden. Echter verlang ik wel eens terug naar de tijd waarin alles nog overzichtelijk was en eenvoudig. Een telefoontoestel met draaischijf waarmee je maar een paar nummers hoefde te draaien. De PTT en de NS. De VVV.
De Almelose VVV wordt opgeheven en opgedeeld in verschillende andere organisaties. Ook weer zoiets. Een toerist kan in de toekomst voor een foldertje nu dus ook van het kastje naar de muur worden gestuurd.
Waar houdt dit op? Met z’n allen op een kluit vereist misschien veel regels, maar ik heb wel het gevoel dat we compleet aan het doordraaien zijn.

Anne Jan Teunis.

Het debat over het Beeldkwaliteitplan NijreesNoord, plandeel NijreeswegZuid in de Almelose gemeenteraad van dinsdag 20 april ’10 heb ik met veel belangstelling gevolgd. Naarmate het debat vorderde werd ik eerst overvallen door verbazing daarna gevolgd door gevoelens van lichte verbijstering. Die gevoelens werden bij mij opgeroepen door de sprekers van de voormalige raadscoalitie CDA en PvdA. Waren dit dezelfde partijen die in de discussie over een nieuwe cultuur binnen de gemeente Almelo ruimhartig beloofden een cultuuromslag te ondersteunen. Ik kon mijn oren niet geloven. Door zo hautain met de woon- en leefomgeving van bewoners om te gaan stoot je betrokken burgers van je af. Bij het standpunt van de VVD fractie kreeg ik geen ander gevoel. Het was een zakelijk correcte opstelling en dat is de cultuur van de fractie. Mijn inziens heeft dat maar weinig te maken met liberalisme. Ik vond het ook verbazend dat de drie partijen eerdere uitspraken over het beeldkwaliteitplan van NijreesNoord naast zich neerlegden. Een beeldkwaliteitplan dat in de tussenliggende tijd niet essentieel veranderd is. Misschien wel het allerbelangrijkste is dat CDA, PvdA en VVD geen enkel gevoel toonden voor betrokken burgers, bewoners van het Nijrees. ALA-AOV, ChristenUnie, D66, GroenLinks en Leefbaar Almelo lieten horen die boodschap van de bewoners in NijreesNoord, vervat in een brief van 15 april aan de raad, wel te hebben begrepen. De brief biedt goede kansen tot een voor alle partijen aanvaardbaar resultaat te komen. Hier werd met het amendement van D66 en de motie van ChristenUnie goed op ingespeeld. Helaas moesten beide struikelen over politieke macht van de nieuwe coalitie (CDA-PvdA en VVD). Daar zit een groot gevaar in, maar dat terzijde. Mij gaat het erom dat de nieuwe coalitie niet heeft kunnen laten zien dat een “nieuwe politieke cultuur” om een andere houding vraagt. Dat je anders moet omgaan met inbreng van burgers dan er gedaan werd in het raadsdebat. Eerst dan werk je aan het vergroten van betrokkenheid van burgers. Maar er gloort hoop. Een eerstvolgende stap in het proces van cultuuromslag kan op 27 april gezet worden. Dan organiseert Almelo onder leiding van de burgermeester de werkconferentie “Het verschil maken” waarvoor de gemeenteraadsleden ook uitgenodigd zijn. Misschien dat er dan weer een stap gezet kan worden naar een nieuw samenspel tussen politiek en burgers. De nieuwe Almelose coalitie kan dat mogelijk maken maar dan moet ze het samenspel wel beter de ruimte geven.

Wim Ardesch.

Afgelopen week reed ik via de ringweg richting de Windmolenbroek. In die mooie, slome, lange bocht zag ik iets leuks voor me opdoemen. De geluidswal begon al wat groen te worden, maar m’n aandacht werd vooral getrokken door de gele bloemen die samen de volgende twee woorden vormden: “Groen werkt.”
Toe maar. Daar wordt even wat gemeld. Er stond nog net geen uitroepteken achter, maar de boodschap was desondanks helder en klaar.
Over deze woorden nadenkend kom je tot een aantal mogelijkheden. In de eerste plaats de letterlijke betekenis. Alles wordt in zeer korte tijd groen en de grote Schilder doet na die vreselijk lange winter z’n uiterste best om de schade in te halen. De bladeren schieten bijna uit de knoppen en het is nauwelijks bij te houden. Binnen een paar weken zijn de kale, zwarte, glimmende takken en stammen niet meer te zien en kunnen we gaan genieten van allerlei fantastische kleuren groen door elkaar. Groen werkt inderdaad keihard om onze omgeving op te fleuren.
Dan de andere betekenis van die woorden: de uitwerking van groen op ons mensen. Vanaf het moment dat alles groen kleurt, gebeurt er iets in het hart van de mensen. Lekker zweverig, maar natuurlijk wel aantoonbaar. Bij het zien van al dat ontluikende groen wordt een ieder vrolijk en opgeruimd en heeft ook iedereen zin om van alles aan te pakken. De stoffige kamers in onze geesten worden gelucht en fris en vrolijk kijken we richting de toekomst. Ook met enige verbazing kijken we vol bewondering naar het proces, want wie kan het wonder van de groei eigenlijk verklaren?
Groen werkt dus en het is leuk om zo’n tekst te lezen op een geluidswal. Men zou het op meer plekken wat kunnen opvrolijken. Hoeveel loze veldjes zijn er niet in de stad die in aanmerking komen voor een opknapbeurtje? Een paar bloemetjes kunnen al heel wat doen en veel hoeft het allemaal niet te kosten.
Tenslotte ben ik benieuwd wie verantwoordelijk is voor deze actie. De gemeente? De wijk Windmolenbroek? Een soloactie van een verlichte geest? Blijft het bij dit ene bloemperkje of mogen we de komende tijd meer verwachten? Geen idee, maar in elk geval is dit een hart onder de riem van de natuurliefhebber. We moeten onze groene vingers maar eens goed laten werken de komende weken. Het gaat vaak over het buitengebied, maar groen kan ook midden in de stad. Reigers en ooievaars zitten tenslotte ook al bijna bij ons op de stoep dankzij de verregaande verstedelijking, dus misschien moeten we het probleem van binnenuit gaan aanpakken Het zal Almelo nog meer opfleuren.

Anne Jan Teunis.
 

Fortezza wel of toch maar niet: daar gaat het deze week een beetje over. Bijna elke dag kom ik langs de plek waar de twee torens moeten verschijnen. Op zich is dit plan zeer welkom, want het is al jaren een troosteloze aanblik op deze locatie die je misschien wel als het lelijkste gat van Almelo kunt bestempelen. Wanneer je dit nu kunt opvullen met twee prachtige hoge torens, is dat niet verkeerd. Het zal de stad allure geven en een gat in de binnenstad wordt benut, terwijl daardoor de groene buitengebieden behouden blijven. 199 Appartementen geven bovendien wat lucht aan de “woningnood”. Vanuit natuuroogpunt zeg ik: meteen doen.
Dan de financiële kant van het verhaal. Tja, de argumenten van de mensen van het burgerinitiatief lijken toch wel steekhoudend. Even pas op de plaats en dan heel gefundeerd aan de slag.
Voor aannemer Van Wijnen zou het heel jammer zijn dat het hele project afgeblazen gaat worden. Het computermodel vind ik erg mooi. Echter wanneer het veel te hoog gegrepen is op een aantal punten, doe je er als stad verstandiger aan om de noodrem te hanteren voor het te laat is. Wellicht kan één en ander in iets minder ambitieuze vorm alsnog gerealiseerd worden?
De spanning stijgt ten top richting die eerste april.
Op 31 maart, een zeer onstuimige dag, wisselden buien en zon elkaar af in een even boeiend schouwspel van welles nietes. ’s Avonds was er een hele mooie, zeldzaam brede regenboog in het oosten te zien die zich welhaast in een boerderij boorde, zo leek het. Zelfs de prachtige kleur paars was te zien. “So incredible”, zong Ilse de Lange op dat moment zeer toepasselijk. Een teken van hoop, wellicht ook voor Fortezza?
De volgende ochtend, 1 april, zag ik op Geleraaf iets onverwachts: het is geen welles nietes geworden, maar pappen en nathouden. De tussenoplossing, want er verschijnt een tekening met maar één toren. Op één been kun je niet lopen en overdaad schaadt. Het doet me in de verte aan “Manke Nelis” denken.
Zouden dan de handtekeningen voor het burgerinitiatief nu al wat hebben opgeleverd?
In elk geval lijkt me dit op voorhand een verstandig besluit. Het zet wel te denken dat dit al gebeurt voordat één en ander is herberekend. “Voor de muziek uit lopen”, heet zoiets. Of zou zelfs een kind al hebben kunnen begrijpen dat de oorspronkelijke plannen een fiks aantal maatjes te groot zouden zijn voor een stad als Almelo?
Beter ten halve gekeerd, dan geheel mislukt. Goed voorbeeld doet goed volgen. Bijstellen en op weg naar een gezonde stad.

Anne Jan Teunis.